Musée Marmottan Monet: czwartkowe nokturny do godziny 21:00

Nocne zanurzenie w sercu kolekcji Claude'a Moneta i Berthe Morisot

W 16. dzielnicy stolicy Muzeum Marmottan Monet umożliwia odkrywanie wielkich arcydzieł historii sztuki w dostosowanych godzinach otwarcia, w tym podczas wieczornych wizyt w każdy czwartek do godziny 21:00, z ostatnim możliwym wejściem do 20:00. Instytucja, otwarta od wtorku do niedzieli w godzinach od 10:00 do 18:00 pod adresem 2 rue Louis-Boilly, zaprasza zwiedzających do odkrywania swoich stałych galerii w wyjątkowej oprawie architektonicznej. Budynek, wspaniała prywatna rezydencja należąca niegdyś do Paula Marmottana i szczycąca się pieczołowicie zachowanym wystrojem w stylu empire, mieści pierwszorzędne zbiory artystyczne, od średniowiecza i renesansu po schyłek XIX wieku.

Muzeum stanowi prawdziwe sanktuarium dla miłośników nowoczesnego malarstwa, przechowując największy na świecie zbiór dzieł Claude'a Moneta. Ta bezprecedensowa kolekcja gromadzi ponad sto arcydzieł przekazanych na przestrzeni lat przez rodzinę malarza oraz jego bliskich przyjaciół. Wśród tych bezcennych płócien znajduje się ikoniczny obraz Impresja, wschód słońca namalowany w 1872 roku, fundamentalne dzieło ruchu impresjonistycznego, obok tak ważnych prac jak Katedra w Rouen, efekt słońca, koniec dnia z 1892 roku, Pociąg na śniegu. Lokomotywa z 1875 roku oraz kompozycja Nimfy wodne z 1903 roku. Całość tworzy panoramiczny przegląd drogi twórczej malarza, od motywów z Argenteuil aż po ogród w Giverny.

Poza centralną obecnością Moneta instytucja posiada największą na świecie publiczną kolekcję poświęconą Berthe Morisot, pionierce impresjonistycznej awangardy. Ten zbiór, przekazany przez jej potomków, obejmuje ponad dwadzieścia pięć obrazów, uzupełnionych o zachwycające akwarele i pastele. Zwiedzający mogą podziwiać intymne i sielskie sceny, takie jak Eugène Manet na wyspie Wight z 1875 roku czy Drzewo wiśniowe z 1891 roku, ilustrujące portrety i wiejskie kompozycje w pastelowych tonacjach, które charakteryzują jej twórczość. Kolekcji towarzyszy również Portret leżącej Berthe Morisot namalowany przez Édouarda Maneta w 1873 roku.

Historie pejzaży: sztuka pejzażu od 1890 do 2026 roku na afiszu

Wydarzeniem w życiu muzeum jest wspólne otwarcie, we współpracy z muzeum w Grenoble, dużej wystawy zatytułowanej „Historie pejzaży. Od Moneta do Hockneya (1890-2026)”. Prezentowana w Paryżu od 24 września 2026 r. do 31 stycznia 2027 r., zanim trafi do Grenoble od 5 marca do 4 lipca 2027 r., ta zakrojona na szeroką skalę retrospektywa powstaje pod kuratorstwem Pierre'a Wata, profesora na Université Paris I Panthéon-Sorbonne i dyrektora centrum badawczego HiCSA. Zaprasza ona do ponownego przemyślenia ewolucji pejzażu malarskiego od końca XIX wieku aż po najbardziej współczesne kreacje.

Ten ambitny program wpisuje się bezpośrednio w obchody upamiętniające stulecie śmierci Claude'a Moneta, która nastąpiła w 1926 roku. Poprzez tę perspektywę projekt analizuje trwałość i reinwencje gatunku pejzażowego w obliczu przemian ideologicznych i historycznych XX wieku – okresu, w którym pejzaż nadal stanowił fundamentalną siłę napędową twórczości plastycznej. Wystawa konfrontuje dziedzictwo mistrza impresjonizmu z poszukiwaniami artystycznymi XX i XXI wieku, ustanawiając bezpośrednią linię aż po poszukiwania Davida Hockneya.

Nieoczekiwane dialogi i podróż przez stulecia w rezydencji

Równolegle z tą retrospektywą muzeum gości 11. odsłonę cyklu Dialogi nieoczekiwane, zatytułowaną „MONET / SORIANO - KARTOGRAFIA GÓRY KOLSÅS”, dostępną również od 24 września 2026 r. do 31 stycznia 2027 r. Francusko-amerykański artysta Peter Soriano powraca w niej do zimowej wyprawy Claude'a Moneta do Norwegii w 1895 roku. Tworząc wielkoformatowy rysunek ścienny zaprojektowany specjalnie dla przestrzeni muzealnych, Peter Soriano łączy pomiary kartograficzne terenu ze współczesną refleksją nad kruchością skandynawskiego środowiska, podejmując bezpośredni dialog ze śnieżnymi panoramami uwiecznionymi przez Moneta.

Trasa zwiedzania pozwala ponadto objąć szeroką chronologię artystyczną w salonach Marmottana oraz w sali Claude'a Moneta. Kolekcje stałe obejmują dzieła dawnych epok, w tym rzeźby, obrazy i iluminacje, jak choćby kwaterę Święty Michał pokonujący smoka pędzla Mistrza Salomona Wildensteina czy Zdjęcie z krzyża z 1536 roku przypisywane Hansowi Muelichowi. Epoka neoklasycyzmu i empire ujawnia się szczególnie w Dziewczynce jedzącej czereśnie (1817) autorstwa Jeanne Élisabeth Chaudet, Portrecie rodzinnym (1798) Jacques'a Augustina Catherine Pajou, Portrecie księżnej de Feltre z dziećmi (1810) François Xaviera Fabre'a, a także w rzeźbie Amor i Psyche przypisywanej Giovanniemu Marii Benzoniemu.

Ta historyczna trasa wzbogacona jest o dzieła wielu wybitnych postaci nowoczesności: Eugène'a Delacroix, Eugène'a Boudina, Edgara Degasa, Gustave'a Caillebotte'a reprezentowanego zwłaszcza przez Paryską ulicę w deszczowy dzień (1877), Alfreda Sisleya, Camille'a Pissarro, Paula Gauguina z jego Bukietem kwiatów z 1897 roku czy Auguste'a Rodina, podczas gdy Marc Chagall ilustruje czasy nowożytne. Wszystkie te przestrzenie zabytkowe i wystawiennicze pozostają dostępne podczas wizyt publicznych i mogą być przedmiotem prywatnego wynajmu na przyjęcia lub ekskluzywne śniadania.